Random thought

அன்று ஒரு நாள் ,

எடுத்து வைக்கும் அடியில் ஏதொரு மாற்றம் .

கதிரவன் தோலினுள் ஊடுருவி தசைகளைக் கிழித்து எலும்பை உருக்க,

விடுதலை காற்று மனதளவு உணரப்பட்டாலும்

 அனல் பறக்கும் புழுதியால் கைதாகிட,

பல  “லொக் லொக் ” இருமல்களுக்கு  இடையில் 

துடித்தது இதயம்.

 அக்கனத்தில்  உணர்ந்தாள்

தந்தையின் போர்வை என்றுமே ஓர் ozone  layer  என்று.  

காலத்தின் சுழற்ச்சியால் நாம் அதை துளைத்தாலும்
என்றோ ஒரு நாள் இட்ட துளையைத் தைக்க அதே காலம் வாய்பளிக்கிறது

புது தேடலின் பொழுது , 

புது வாழ்க்கை பயணத்தின் பொழுதும்.

A while ago,
It wasn’t the same path that she followed till yesterday. 

Sunbeam surpassed the top layer of her skin, breached the tendon and melted the bones.

No sooner she drew in the breeze of liberation

The array of dust particles besieged her.
In between the plummeting cough
Heart tuned a beat.

That moment, her mind mused

That dad’s shelter is always an ozone layer.

No matter how many times we slit it

We will come back to the same square

During the search of new life.

Comments are closed.

Start a Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: